Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Αν ο Μακρυγιάννης μάθαινε γράμματα...


Αν ο Μακρυγιάννης μάθαινε γράμματα την εποχή εκείνη, πολύ φοβούμαι πως θα έπρεπε να απαρνηθεί τον εαυτό του, γιατί την παιδεία την κρατούσαν στα χέρια τους οι «τροπαιούχοι του άδειου λόγου», καθώς είπε ο ποιητής, που δεν έλειψαν ακόμη. Δεν επαινώ τον Μακρυγιάννη γιατί δεν έμαθε γράμματα, αλλά δοξάζω τον πανάγαθο Θεό που δεν του έδωσε τα μέσα να τα μάθει.
Γιατί αν είχε πάει σε δάσκαλο, θα είχαμε ίσως πολλές φορές τον όγκο των Απομνημονευμάτων σε μια γλώσσα, όλο κουδουνίσματα και κορδακισμούς· θα είχαμε ίσως περισσότερες πληροφορίες για τα ιστορικά των χρόνων εκείνων, θα είχαμε ίσως ένα Σούτσο της πεζογραφίας, αλλά αυτή την αστέρευτη πηγή ζωής, που είναι το βιβλίο του Μακρυγιάννη, δε θα την είχαμε. Και θα ήταν μεγάλο κρίμα.

Γιατί έτσι όπως μας φανερώνεται ο Μακρυγιάννης, βλέπουμε ολοκάθαρα πως αν και αγράμματος, δεν ήταν διόλου ένας ορεσίβιος ακαλλιέργητος βάρβαρος. Ήταν ακριβώς το εναντίον: ήταν μια από τις πιο μορφωμένες ψυχές του ελληνισμού. Και η μόρφωση, η παιδεία που δηλώνει ο Μακρυγιάννης, δεν είναι κάτι ξέχωρο ή αποσπασματικά δικό του· είναι το κοινό χτήμα, η ψυχική περιουσία μιας φυλής, παραδομένη για αιώνες και χιλιετίες, από γενιά σε γενιά, από ευαισθησία σε ευαισθησία· κατατρεγμένη και πάντα ζωντανή, αγνοημένη και πάντα παρούσα -είναι το κοινό χτήμα της μεγάλης λαϊκής παράδοσης του Γένους. Είναι η υπόσταση, ακριβώς, αυτού του πολιτισμού, αυτής της διαμορφωμένης ενέργειας, που έπλασε τους ανθρώπους και το λαό που αποφάσισε να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει στα ‘21.

Γι’αυτό η λαϊκή μας παράδοση είναι τόσο σπουδαία.

Γιώργος Σεφέρης

Ένας Έλληνας – ο Μακρυγιάννης

Το παραπάνω κομμάτι απολαύσαμε στον ξεχωριστό Τρελογιάννη, η ανάγνωση των αναρτήσεων του οποίου αποτελούν πια, για μένα και πολλούς άλλους φίλους, μια γλυκειά καθημερινή συνήθεια!

3 σχόλια:

  1. Στην πραγματικότητα δέν μπορούμε πλέον νά κατανοήσουμε τέτοια προσωπα γι αυτό ο κόσμος γίνεται ολοένα φτωχότερος.Ποτέ δέν κατάφερα νά διαβάσω τά γραπτά του δίχως νάρθω αντιμέτωπη μέ τά αμέτρητα βάσανα που τραβάει ενας άνθρωπος άμα αποφασίσει ν αναλάβει ένα αγώνα γιά τούς άλλους χωρίς νά υπολογίζει τήν ζωή του.Παιδεία δεν είναι τά ωραία λόγια.Να βρεθει ένας τρόπος νά θυμηθούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να θυμηθούμε αυτούς τους μικρούς, τους μεγάλους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γεια σου Γιώργο μου!Επέστρεψα και πάλι.
    Καλά έχεις τελείως τρελή ξαδέλφη!Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή