Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2011

Σύλληψη μελών του Άρδην και της Ρήξης...για αφισοκόλληση


Το Άρδην και η Ρήξη καταγγέλουν τη σύλληψη των νεαρών μελών τους, στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης της αφίσας «Καταζητείται», με την κατηγορία της παράνομης αφισοκόλλησης.




Οι συλλήψεις, ενώ καθημερινά κολλούνται ανενόχλητα δεκάδες αφίσες στην πόλη, εγκαινιάζουν το κλίμα της αστυνομοκρατίας και της τρομοκράτησης του λαού εν όψει της επίσκεψης του Γιώργου Παπανδρέου στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Είναι το έσχατο μέσο μιας κυβέρνησης που όχι μόνον έχει απονομιμοποιηθεί στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, αλλά και που με σχεδόν δικτατορικό τρόπο συνεχίζει το καταστροφικό της έργο, οδηγώντας τη χώρα στην πτώχευση και την υποδούλωση.



Όσες συλλήψεις και να κάνουν όμως, έχουν καταγραφεί στη συνείδηση του λαού ως ένοχοι για την διάλυση της πατρίδας μας, γι’ αυτό κανείς δεν θα φοβηθεί. Κανείς δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τους δρόμους αν πρώτα δεν φύγουν όλοι αυτοί που μας έχουν οδηγήσει στον πάτο. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα φύγουν νύχτα, όπως και όποιος άλλος συνεχίσει το καταστροφικό τους έργο. Το ζήτημα είναι αν ο λαός θα τους προλάβει, προτού καταστρέψουν ολοκληρωτικά τη χώρα. Γι’ αυτό θέλει εγρήγορση, αντίσταση κι αγώνα, γιατί πρέπει να φύγουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.



Απαιτούμε την αθώωση των συντρόφων μας.



Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Η θέληση του λαού θα επικρατήσει. Οι ένοχοι για την κατάρρευση και την υποδούλωση της χώρας θα πληρώσουν!



ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ/ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ/ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ/ ΕΧΕΙ ΦΥΛΑΚΗ!



Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

Για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία


Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

Ο Άη Λαός


Εγκαταβιώνουν σε μικρά κελιά και κρατούν ζωντανά παμπάλαια μοναστήρια και στερεώνουν τον κόσμο με τον ιδρώτα της ψυχής τους, με ταπείνωση πραγματική και προσευχή. Στη γέφυρα, τιμόνι ή στο λιοπύρι της μηχανής, πάντως στη λαμαρίνα για μήνες, ανέστιοι, περνάνε όλα τα χρόνια τους με μια βαλίτσα στο χέρι. Με την αγωνία του σεφτέ και το κουβάλημα ξεκουβάλημα προσπαθούνε κάθε μέρα, με νύχια και με δόντια να κρατήσουνε ανοιχτό το μαγαζί, να ζήσουνε την οικογένεια, να μην διώξουνε τους υπαλλήλους τους. Από ξενύχτι σε ξενύχτι, τα κορίτσια με τις λευκές μπλούζες τρέχουν για να γίνει όπως πρέπει η νοσηλεία, γιατρεύουνε πόδια, χέρια ενίοτε στάζουνε το βάλσαμό τους σε άρρωστες ψυχούλες.

Πάντα έτοιμοι για το μεροκάματο με βούρτσες και πινέλα, με σφυριά και καλέμια, πιτσιρικάδες και γκριζομάλληδες, ανεβαίνουν τη σκαλωσιά ν’ ανέβουν τη ζωή, να υπάρξει το σπιτικό, να ζήσουνε τους αδύναμους, να σπουδάσουνε τα παιδιά. Βρεγμένοι ως το κόκκαλο, απ’ το πρωί ως το βράδυ, μαζεύουνε τις ελιές τους να τις πάνε στο εργοστάσιο, να γίνει λάδι, να μαλακώσει η τραχιά ζωή, να γίνει τροφή και μέλλον. Στο εργαστήρι τους σκυμμένοι σε έναν υπολογιστή ώρες πολλές ελέγχουν, εξετάζουν, ανακαλύπτουν και μας παρέχουν ασφάλεια για τα βρέφη και τους γέροντες. Αλωνίζουνε τα πόστα τους, πέρα δώθε, πέρα δώθε με τον δίσκο στα χέρια, κατάκοποι και ευγενείς, με την προσμονή του πουρμπουάρ που όλο και λιγοστεύει. Μια ώρα με το λεωφορείο πήχτρα, χειμώνα καλοκαίρι, πάνε στα γραφεία και τα καθαρίζουνε και καθαρίζουνε σκάλες, κάνοντας πολλές μετάνοιες, και μια ώρα πίσω με το λεωφορείο πήχτρα, μουρμουρίζοντας λογαριασμούς και χρωστούμενα. Και πόσοι ακόμα και πόσος κόπος, και τι προσπάθεια και τι καρπούς. 

Και όλα τούτα σε μια πατρίδα που άκουσε χορικά και έπη, που ξημερώθηκε για να αφουγκραστεί τον Όρθρο και τις παρακλήσεις, που τεντώθηκε περήφανη να καμαρώσει το “Αέρααα…”. Στο τόπο τον στενό και άνυδρο, στον τόπο του Αρχιπελάγους.  Έχουμε ρίζα γερή όμως και φύλλωμα που ξεδιψά με τη λίγη μόλις πρωινή υγρασία… Τι ζητάει αυτός ο λαός; Το ελάχιστο και τον παν. To μικρό και το μέγα. Σεβασμό και δικαιοσύνη…

Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011

Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

Ο Στάθης απαντά στην Ντορούλα και όχι μόνον...


Η Ντορούλα εδώ με την -με κάνανε νομάρχη στα 25- κυρά Άννα Διαμαντοπούλου. Τα λένε στις Bilderberg που πάνε, στα Κολωνάκια, στη Βουλή και αλλού. Κάθε πέντε λέξεις πετάνε και ένα λαϊκισμός. Όσα και να πεις για δαύτες είναι λίγα...

Το κομμάτι του Στάθη:

περιδια - α - γραμμάτου ...


Τα πάντα όλα σε ένα άρθρο;!!! Ω του διαλόγου! Ω της δημοκρατίας!! Τα πάντα όλα σε ένα άρθρο; Ακόμα και ο Θεός τρισυπόστατος είναι, αγάδες μου. Εσείς ζητάτε το ψήφιζε και μη ερεύνα για τα πάντα όλα σε ένα και μόνον άρθρο; Μπράβο! Κατά τα άλλα είναι «υποκινούμενες οι διαμαρτυρίες» του πλήθους! Και δεν είναι ακριβώς τα έργα σας αυτά που τις υποκινούν; Λαϊκισμός, για να τελειώνουμε, έσχατος λαϊκισμός είναι, όταν οι κυβερνώντες κατηγορούν τον λαό για τα έργα τους.



*****



Αλήθεια οι κυβερνητικοί και οι συνένοχοί τους που ο κόσμος παίρνει απ' τα μούτρα, δεν σκέφτονται ότι πια δεν έχουν μούτρα για να κυκλοφορούν ανάμεσά του;

Να μου λείπει η ευγενική ολιγάρκεια του κ. Χριστιανόπουλου. Ζει καλά, λέει, με 590 ευρώ σύνταξη συν ακόμα 100 που του τσοντάρει μηνιαίως ο εκδότης του.



Δεν έχει παιδιά να σπουδάσει ο ποιητής μας, ούτε νοιάζεται για τα παιδιά του υπόλοιπου κόσμου που θα πιάνουν δουλειά με 500 ευρώ



όσα θα βρίσκουν και δεν θα μένουν άνεργα.



Στην ηλικία του κ. Χριστιανόπουλου, αυτά τα παιδιά, όταν φθάσουν δεν θα παίρνουν ούτε 500 ευρώ σύνταξη. Και δεν θα πρόκειται περί ευγενικής ολιγάρκειας, αλλά περί επιβεβλημένης πενίας. Αισχρής και ατιμωτικής.



Να μου λείπει επίσης και η αποστροφή του κ. Χριστιανόπουλου για τα πολιτικά -πολιτική στάση είναι κι αυτή, απλώς άγονη, ατελέσφορη και ναρκισσιστική.



Και, τέλος, να μου λείπει η «ανησυχία» των καθεστωτικών (ορισμένων εξ αυτών) διανοούμενων από το ύψος του Παλατίνου Λόφου - οποία αβρότης και τι στρογγύλεμα!



Ανησυχούν κι αυτοί, δεν λέω, αλλά καθώς σηκώνουν το ένα φρύδι κατηγορώντας τον λαό για λαϊκισμό με το δάκτυλο υψωμένο, απ' το Πρυτανείο τού απευθύνονται ή απ' το Πραιτώριο;



Ομως, όταν η πόλις κόβεται στα δυο (ή μήπως δεν έχει κοπεί;) όλοι πρέπει να παίρνουν θέση καθώς έλεγε κι ο Σόλων - καλό είναι όλοι να γνωρίζουμε ποιος λέει τι!



Αλλά εκεί που η κωμωδία βρίσκει τον Πλαύτο της είναι στην περίπτωση του ΚΚΕ. Ως τώρα κατηγορείται το ΚΚΕ απ' τους αντιπάλους του ότι «διαμαρτύρεται αλλά δεν προτείνει λύσεις». Ε, για το ίδιο ακριβώς κατηγορεί τώρα και το ΚΚΕ με τη σειρά του τους «αγανακτισμένους»! Οτι διαμαρτύρονται αλλά δεν προτείνουν λύσεις!



«Ποια είναι η πολιτική λύση που προτείνουν οι ονομαζόμενοι αγανακτισμένοι; Καμμία!» αποφαίνεται ο κ. Παφίλης και διαπιστώνει ότι «υπάρχει ένας κόσμος όντως αγανακτισμένος που δεν αντιλαμβάνεται (σ.σ.:!!) το βάθος των πολιτικών εξελίξεων, θέλει να εκφραστεί και μπλέκεται (σ.σ.:!!), παγιδεύεται (σ.σ.:!!) σε μια διαμαρτυρία, η οποία είναι αδιέξοδη, γιατί δεν δίνει καμμία λύση».



Χαρά που θα έκανε ο Λένιν για τους επιγόνους του! Κυρίως όταν διακριβώνουν ότι ο λαός μπορεί να «παγιδεύεται» από τον εαυτόν του -χαρά, έως δακρύων...



Ομως αν οι κομμουνιστές του καιρού μας ή μάλλον οι ηγέτες τους πιστεύουν ότι ο λαός μπορεί να «παγιδεύεται» απ' τον εαυτόν του, εξηγείται γιατί και το ΚΚΕ μπορεί να συμμαχεί πλέον μόνον με τον εαυτόν του...



...........................................



Κάτι που πρέπει να αλλάξει, όσον ακόμα υπάρχει καιρός.



Αναρωτήθηκε η πελάτις της Ζήμενς, κυρία Ντόρα Μπακογιάννη για το ποιοι χρηματοδότησαν τη συγκέντρωση του Μίκη στα Προπύλαια!



Μα είναι πασίγνωστο! Οι Ρώσοι! Τα φαντάσματα των Σοβιετικών! Τίγκα πάλι στα ρούβλια ο Μίκης!



.........................................



Κατά τα άλλα η κυρία Μπακογιάννη δεν είναι λαϊκίστρια! Είναι πολύ καθώς πρέπει!



Παράδειγμα για αυτόν τον μπρουτάλ λαό, που ενίοτε τρίζει τα δόντια του, βρίζει και μουντζώνει...



Αλλά πάντως δεν κάνει αυτό που ο Παπανδρέου έλεγε, δεν τους «παίρνει με τις πέτρες».



ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.VI.2011 stathis@enet.gr

Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011

Ποιά είπε τι, για ποιόν;




Στην φωτογραφία διακρίνεται το επικίνδυνο, από καιρό, παιντί μετά της θυγατρός του Μητσοτάκη. Η Ντοράκλα ξεστόμισε σήμερα τα παρακάτω και δεν βρέθηκε, μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, κανείς να την επαναφέρει στην τάξη! Θαυμάστε το θράσος της κολλητής του Χριστοφοράκου:

"Αναφερόμενη στη χθεσινή συγκέντρωση στα Προπύλαια τόνισε ότι δεν πιστεύει πως όλες οι κινητοποιήσεις κατά πολιτικών είναι αυθόρμητες και κατέθεσε το ενδιαφέρον της να δημοσιοποιηθεί η χρηματοδότηση της εκδήλωσης με ομιλητή το Μίκη Θεοδωράκη στα Προπύλαια."



Για τις υπόλοιπες μπούρδες που είπε πατήστε εδώ.



Τρίτη 19 Απριλίου 2011

Της Αγίας Πλέμπας το ανάγνωσμα…



«Όποιος μιλά για να σώσει τον αδικούμενο, βρίσκει υπερασπιστή τον Θεό. Όποιος απλώνει το χέρι του για να βοηθήσει τον πλησίον του, λαμβάνει την βοήθεια από το χέρι του Θεού.»

Αβάς Ισαάκ


Σκηνή πρώτη

Ο πίνακας, εν είδει διαφήμισης, που έχει αναρτηθεί στην είσοδο του συνοικιακού φροντιστηρίου της γειτονιάς μου, μου τράβηξε την προσοχή. Για την ακρίβεια, έπαθα πλάκα! Δίπλα στα ονόματα των παιδιών υπήρχαν οι πόντοι, οι μονάδες που μάζεψαν προκειμένου να εισαχθούν στις σχολές που επιθυμούσαν. Η αποτίμηση δηλαδή μιας συνολικής προσπάθειας, το τέλος του γοητευτικού, υποτίθεται, εκπαιδευτικού ταξιδιού έβρισκε την αποτύπωσή του σε νούμερα. Κάνοντας μια προβολή στο ζοφερό μέλλον που επιφυλάσσεται στα παιδιά, μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε τον “καθηγητή-καταμετρητή” να γεμίζει με βαθμούς το ενσωματωμένο τσιπάκι των μαθητών. Ένα εφιαλτικό video game σύμφωνα με το οποίο οι υγιείς, έξυπνοι και καπάτσοι θα προχωράνε στη ζωή αφήνοντας χώρο για τον Καιάδα στα αποδέλοιπα ουτιδανά. Τα κακόμοιρα, όχι τόσο έξυπνα, όχι τόσο όμορφα, όχι τόσο δυνατά παιδιά σας…

Σκηνή δεύτερη

Στο νοσοκομείο Παίδων ο Αλέξανδρος παίζει με μια εθελόντρια. Οι γονείς του τον έχουν παρατήσει εκεί διότι ο μικρός είναι ένα παιδάκι με Σύνδρομο Down. Και ως τα γνωστόν, τα παιδιά που εμείς θα κάνουμε θα είναι υγιέστατα, χοντρουλά, με πράσινα μάτια και φυσικά τα πιο έξυπνα στον κόσμο. Θα μπορούμε έτσι με άνεση να τους φορέσουμε τα επώνυμα ρουχαλάκια τους και να τα περιφέρουμε με καμάρι σε συγγενείς και φίλους, γιατί όχι και σε καμιά διαφήμιση κάποιας κρέμας παιδικής. Στη συνέχεια θα τα ταΐζουμε καλά, θα τα παρκάρουμε στον παιδικό και αργότερα στα φροντιστήρια όπως αυτό της γειτονιάς μου, να μαζέψουνε τους πόντους. Εννοείται πως αποκλείονται δια ροπάλου τα καθυστερημένα, αυτιστικά, τυφλά και τα έχοντα κινητικά προβλήματα.

Σκηνή τρίτη

Πονάει χέρι; Kόβει χέρι! Πονάει πόδι; Φυσικά κόβει πόδι! Όλοι το πήραμε χαμπάρι. Ο υπάλληλος του ΙΚΑ ήταν σαφής. Το κόστος για ανατομικά παπούτσια προκειμένου κάποιος με διαβήτη να αποφύγει το κόψιμο του ποδιού του στοιχίζει περισσότερο από το ίδιο το κόψιμο. Άρα; Τι άρα; Σχέση κόστους-οφέλους! Έχεις μάγκα μου φράγκα να το κρατήσεις; Μπορείς να βρεις κάποιον χορηγό; Καλώς. Αλλιώς χασαπαριό! Αυτό σε παίρνει!

Σκηνή τέταρτη

Η «λαγνεία» για τους νέους που κομίζουν την «ελπίδα». Οι γέροι τι κομίζουνε; Παραξενιές, πόνους στο μυοσκελετικό, χάπια σε σακούλες και μιζέρια! Και το κυριότερο μας τρώνε τα λεφτά με τις συντάξεις. Για το τελευταίο υπήρξε βεβαίως η πρόνοια για την δραστική τους μείωση... Με το καλό και στην πλήρη κατάργησή τους!


Επιμύθιο

Βαδίζουμε ολοταχώς προς ένα μέλλον όπου οι γέροι, οι κουτσοί, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες κι όλοι οι αδύναμοι αυτού του κόσμου θα οδηγηθούν, ως πρόβατα επί σφαγήν, στο βωμό των αγορών. Αυτό που δε γνωρίζουν βεβαίως είναι ότι η μη παραγωγική Αγία Πλέμπα έχει για αρχηγό της τον πιο Αδύναμο των αδυνάμων! Τον πιο Ισχυρό των ισχυρών! Τον φέροντα την χλαμύδα της άκρας ταπείνωσεως και της μεγίστης δόξης... Έχει δε συμμάχους και βοηθούς όλους εμάς. Καλό Πάσχα αδέλφια και καλούς αγώνες!


*Αφιερωμένο στον φίλο Misha...